چطور می شه یه فردی علاقمند به انقلاب علاقمند به اسلام علاقمند به کشور حتی یک آدم گناهکار بره در زندان و جنازه اش بیاد بیرون؟ ما مگه پیرو حضرت علی نیستیم؟ مگه توصیه هاش رو در مورد ابن ملجم نشنیدیم؟ راجع به عدالت اسلامی مگر صحبت نکردیم؟ مگه این قابل تحمله؟ چطور سران کشور ما فریاد نمی کشن از این فاجعه ها گلایه نمی کنن؟ نمی بینن اینها رو؟ لمس نمی کنن؟ اینا همه کشور رو سیاه می کنه. اینا دل همه ما رو سیاه می کنه. اگه ما سکوت بکنیم همه ما رو ویران می کنه و همه ما رو به جهنم می بره.
اعتراض نشان دهنده سلامت ملت ماست. مردم راضی به جنایت نیستند. راضی به خرابی خوابگاهها نیستند. راضی به اینکه آدمهای جانی پیدا بشن به خونه های مردم حمله کنن ماشینهای مردم رو بشکنن نیستن. خود همین عدم رضایت نشان از زنده گی ملت ماست. اگر کسانی که در دولت هستند و در حاکمیت هستند بدانند که یکی از بزرگترین نعمتهاست که مردم بر ضد جنایتها هستند باید اونا هم مدافع مردم باشن. در کنار مردم باشن. از حقوق مردم باید دفاع کنن. کشور نمی تواند تبدیل به زندانی شود که 70 میلیون نفر رو در اون زندانی کنن.
